Van crisis tot alfavrouw: hoe Sue zichzelf opnieuw uitvond
Op 55-jarige leeftijd kijkt Sue terug op een turbulente tijd. Na een diepe crisis heeft ze zichzelf opnieuw uitgevonden en is ze vandaag gelukkiger en succesvoller dan ooit. Lees nu op de blog.
"\"I used to cry, but now I hold my head up high\""
"Gloria Gaynor"
Van Sue Giers
Op mijn 55e verjaardag ben ik werkelijk zonder wensen gelukkig. Ook omdat mij een transformatie is gelukt. Ik heb een levenscrisis overwonnen. Acht jaar geleden lagen mijn huwelijk, gezin, beroep – de drie-eenheid van mijn conservatieve levensontwerp – in puin en ik erbij. Intense periodes zijn sindsdien verstreken. En nu neem ik dit mooie getal 55 als aanleiding voor een terugblik. Met de bedoeling anderen moed te geven en mij bij alle ondersteuners te bedanken.
"Vroeger (het voelt echt ver weg) waren mijn zus en mijn vriendinnen 24/7 bereikbaar. Geduldig luisterden ze naar mijn klaagliederen, kookten soep, schonken rode wijn bij en gaven zakdoekjes aan. Voor advies had ik aanvankelijk geen oor, ik zat nog in de fase van zelfmedelijden. Ik moest leren dat het verzachten van een vernietigende pijn geduld vereist – niet mijn grootste kracht. Maar op een gegeven moment wilde ik uit de machteloosheid komen. Daarbij leidt geen weg voorbij aan acceptatie. Dat prediken de meesters, ongeacht uit welke school ze komen. Mijn mantra werd: Ja, dat is mij overkomen en het is buiten mijn controle, ik ben \"machteloos\". Ik mag hulp zoeken, dat is geen zwakte. Gelukkig ben ik van nature leergierig. Dus probeerde ik psychotherapie, hypnose, astrologie, waarzeggerij en een toverdrank van sjamanen. Met elke methode kwam ik mezelf steeds een stukje dichterbij. Geen van de soms bizarre ervaringen wil ik nu missen."
"Wat hielp nog meer? Bij mijn kwartet eigenschappen hoort ook een sterke wil, ik ben geboren onder het teken Ram. Na de existentiële krenking als verlaten echtgenote wilde ik per se weer op mezelf kunnen vertrouwen. Dat klinkt eerst makkelijk gezegd, bijna als een open deur, maar in de uitwisseling met andere vrouwen heb ik ervaren hoe fundamenteel deze vaardigheid is. \"Ik kan op mezelf vertrouwen\" is een geschikte inscriptie voor een ring."
"Mijn verre doel was om voor mezelf en mijn kinderen weer een goed leven te hebben. Daarbij hielpen mijn wilskracht en mijn neiging tot sportieve ambitie. Waarschijnlijk zouden mijn karaktereigenschappen in de DDR genoeg zijn geweest voor een medaillecarrière. Als men mij maar genoeg had geprezen en gemanipuleerd. Ik wil (mezelf) bevallen, zo simpel en tegelijk veeleisend is mijn psychologie. Mijn vader, een middenstander uit Wolfsburg, trainde mij op de skipiste in de Harz en tijdens fietstochten door Schotland. Nadat mijn ouders waren gescheiden, ik was zeven, woonde ik bij mijn moeder. Van harte geliefd, maar mijn grootmoeder van moederskant hield ik het meest lief. Mijn "Omimi Felde" uit Vorsfelde begreep mijn kinderlijke verlangen naar betrouwbaarheid, geborgenheid en erbij horen. En mijn wat vroeg rijpe voorliefde voor mode, die zich toen uitte in collecties voor mijn Monchichis. Mijn grootmoeder had met haar talent voor handwerk makkelijk voor het Chanel-atelier van Karl Lagerfeld kunnen werken. Ze maakte dingen naar mijn ideeën. Ze kookte voor mij. Ze rook lekker en was er altijd voor mij. Mijn zachte vertrouwen als kind van gescheiden ouders."
"\u201eTe dun, te jeugdig, te sportief, te sexy, te oppervlakkig, te hedonistisch, te gelukkig, te roekeloos. Ik word constant beoordeeld\u201d
Voor mijn crisis dacht ik dat ik als kind een soort vaccinatie tegen scheidingspijn had gekregen. Het tegenovergestelde was het geval. Door het begraven verdriet moest ik de afgelopen jaren nog eens heen. Daarbij heb ik de relatie met mijn familie belast, maar ook verdiept. Mijn zus Vanessa is 13 jaar jonger dan ik en zij is de persoon die ik vandaag het meest vertrouw. We hebben samen SoSUE opgebouwd. Alles begon met het ontwerp van een hoodie in mijn woonkamer. We hadden weinig kapitaal, maar duizend ideeën. En de steun van creatievelingen die hebben meegewerkt aan de start van SoSUE.
Mode en reizen zijn mijn grote passies en ik kan zeggen dat ik als ondernemer mijn passies leef. Daarom ben ik volkomen gelukkig. Zonder mijn medestanders Vanessa en Knuth had ik dat waarschijnlijk niet kunnen bereiken. Maar ik sta vooraan en die plek bevalt me bijzonder goed. Ik ben een veelzijdige alpha-vrouw. Afhankelijk van mijn dagstemming ook het showmeisje. En geloof me, voor dit inzicht en wat daaruit volgt, is er niet altijd applaus. Vooral als je, zoals ik, sociale media en je eigen persoon voor marketing gebruikt. Te dun, te jong, te sportief, te sexy, te oppervlakkig, te hedonistisch, te gelukkig, te roekeloos. Ik word voortdurend beoordeeld. Zelfs door mijn kinderen. Jij staat altijd in het middelpunt, je denkt altijd eerst aan jezelf!, zeggen ze. Eigenlijk zou dat een compliment moeten zijn. Want ik vind dat moeders over het algemeen te weinig aan zichzelf en hun welzijn denken. Dat kan mij niet worden verweten en ik hoop dat mijn twee dochters en mijn zoon op een dag zullen erkennen dat ik voor zelfverwezenlijking heb gekozen. En om mezelf kan lachen.
Ik zorg goed voor mezelf. Ik let erop dat ik met mijn succes niemand schade berokken, ook niet door handtassen te verzamelen. Ik zou er ook geen bezwaar tegen hebben als kerosine belast zou worden – ik ben een frequente vlieger, het blijft een dilemma. Vandaag staat ons bedrijf SoSUE voor mij op de eerste plaats. We richten ons in de productie op duurzaamheid, onze ontwerpen moeten lang meegaan. Niets houdt me meer bezig, niets geeft me meer vreugde. Mijn partner is gelukkig sterk genoeg om deze prioriteit te verdragen. Meestal tenminste. Hij is vooral een familiemens en ik waardeer aan hem hoeveel tolerantie en openheid hij zijn zonen en mijn kinderen voorleeft. Daarbij hoort ook de uitdaging om met mij onder één dak te leven. Met een vrouw die hem verslaat bij tennis en op de skipiste ervan rijdt. Een schepsel dat zich verzet zodra het zich beperkt voelt, in denken, in handelen, in de voortdurende verandering. En ja, ook in de angst om weer alles te verliezen. Soms word ik 's nachts wakker en staat in die donkerste uren weer alles op het spel. Ik heb geleerd deze angst geen voeding te geven.