De allereerste kus
Op 6 juli is het Wereldkusdag. Kussen veroorzaakt vreemde reacties in hersenen en hart, die variëren van "weglopen" tot "kus-hangover". Onze auteur Stefanie Wilke heeft zich zo haar gedachten gemaakt als 30 gezichtsspieren bezig zijn met zoenen. Haar lippenbekentenissen kunnen jullie hier nu lezen. Wie daarna in actie wil komen, ga je gang: kussen maakt goed humeur. Veel plezier.
Van Stefanie Wilke
Hij kuste me om middernacht voor een hotel, zo zacht dat ik de volgende ochtend dacht dat ik het alleen maar gedroomd had. Toen hij me de volgende keer kuste, was het in een hotelkamer en smaakten zijn kussen naar zee en champagne. Ze waren nu ook niet meer aarzelend en voorzichtig, maar vol passie en verlangen. Hij kuste me zo stormachtig dat ik niet merkte hoe hij me uitkleedde en ik plotseling in Schiesser Feinripp voor hem stond. Tijd en ruimte bestonden niet meer – alleen hij en ik in die hotelkamer. Het verbaasde me hoezeer ik hem wilde, hoezeer ik genoot van zijn veeleisende kussen en wat ze me allemaal in dat moment beloofden.
Kan een kus een heel leven veranderen?
Ik weet het niet, maar hij kan je uit balans brengen. De volgende dagen in die hotelkamer brachten we door als in een roes en zijn kussen werden routinematiger, verleidelijker en smaakten nu naar een mengeling van tandpasta en zware rode wijn. Het was alsof de beweging van zijn tong het ritme voor ons liefdesspel aangaf. Het maakte verslaafd en wekte verlangens. Vroeger, toen we nog jong en vrij waren, zou onze ontmoeting het begin van een relatie zijn geweest. Maar nu reisden we met bagage, het was ingewikkeld.
Dus kusten we elkaar elke keer als we elkaar zagen alsof het de laatste keer was, en ontmoetten we elkaar nog steeds in willekeurige hotelkamers. Zijn kussen werden steeds vertrouwder, ons liefdesspel intenser. Hij zei dat hij geen affaire wilde. Maar hoe noem je iets dat zo diepgaande gevoelens en begrip voor elkaar bevat? Ik heb geprobeerd me ertegen te verzetten, geprobeerd het te bagatelliseren, dat deze kussen alleen mijn meer dan 100 miljard zenuwcellen zouden stimuleren, oxytocine, adrenaline en serotonine zouden vrijmaken.
Elke keer als we elkaar kusten, ontspanden mijn gezichtsspieren en wisselden we 4000 bacteriën van mond tot mond uit. Het paste als "poot op emmer" met ons. We spraken met onze kussen, het was als een geheime taal tussen ons. Ze gaven aan welke richting het op moest gaan, welke behoeften we hadden en wat we voor elkaar voelden. Meer was er niet nodig.
Het record voor de langste kus ligt op 58,5 uur en ik had me makkelijk kunnen voorstellen om met deze man in die eerste nacht en op die plek alle kusrecords te breken – zo mooi was het.
Mijn hormonen schakelden over op vers verliefd zijn, en zoals het leven nu eenmaal is, moest deze toestand alsjeblieft voor altijd blijven. We creëerden kleine oases van gelukzaligheid, verstrengelden onze lichamen, verkenden ons verlangen en genoten van warmte, geborgenheid en tederheid. Het was als een korte, heftige drugservaring. Plots sprak hij over liefde en dat hij meer wilde, helaas ook controle, en zo werd het ingewikkeld.
Ik geloof dat het in de aard van de zaak ligt dat wanneer de eerste verliefdheid voorbij is, er een kans is op een diepere verbinding. Gevoelens worden gedachten die op elkaar afgestemd willen worden en op een gegeven moment schakelt ook het brein weer in. Wat, hoe, waar kan dit werken, kan deze kusroes me echt naar een nieuw leven leiden? Mijn kuskenner wilde alles meteen of niets, hij verstrikte zich en verborg zich. Vooral had hij angst om de controle te verliezen. Plots smaakten zijn kussen bitter en naar pijn en twijfel. Hij zocht toevlucht en vervanging in nieuwe projecten en in de veilige haven van een langdurig huwelijk, dat ondanks het ontbreken van liefde en afgesleten kanten voor hem voorspelbaarder bleef.
Ik proef nog steeds zijn smaak op mijn tong, voel het smelten van zijn zachte lippen en het lichte krassen van zijn tanden in mijn mond. Het verbaast me hoe lang deze "bacterie-uitwisseling" in mijn systeem blijft, mijn ziel doordringt en voortleeft in mijn dromen. Is het niet zo dat wanneer je zulke sterke gevoelens onderdrukt, ze steeds weer manieren zoeken om aan de oppervlakte te komen?
Ik ben dankbaar voor deze kussen, wat ik gevoeld heb en wat ze mij hebben laten zien. Ik heb voor mezelf geleerd dat een kus niet zomaar een kus is en dat het moment van gelukzaligheid vluchtig is. Dat een kus een leven kan veranderen, maar niet hoeft, en dat een kus die zo hevig en gepassioneerd is, nooit vriendschappelijk-broederlijk kan worden. De kus spreekt zijn eigen waarheid.
OVER STEFANIE:
De auteur Stefanie Wilke is in 1964 op Sylt geboren, waar het toen behoorlijk wild was. Ze is opgegroeid op het strand tussen piraten. Tegenwoordig woont ze in Hamburg en heeft ze tijdschriften zoals AMICA, Allegra, Emotion en enorm begeleid met ideeën en teksten. Momenteel werkt ze als tekstschrijver in een bureau. Schrijven over psychologie en liefde behoort tot haar favoriete bezigheden.