Leven - Zoals ik het leuk vind
Soms ontmoeten we vrouwen die gewoon een geweldig verhaal hebben. Zo'n vrouw is Chinelo Egbuna-Redmann, die tegenwoordig als coach in Hamburg werkt. Voor SoSUE heeft ze ons haar verhaal opgeschreven. Hoe alles begon en dat het soms omwegen kost om te vinden wat je tevreden maakt.
Van Chinelo Egbuna-Redmann
Ik heet Chinelo Egbuna-Redmann, ben nu bijna 50 jaar, moeder van drie volwassen kinderen en dit is mijn verhaal. Herkent iemand dit? Iemand komt naar je toe en zegt tegen je: "Vertel eens je verhaal. Hoe ben je eigenlijk bij coaching terechtgekomen? Was er iets wat de aanleiding was?" Mijn eerste reactie was - zonder terugblik op het verleden, de tweede... de trip was tot nu toe mega durf! Een van de vele antwoorden alvast vooruit: JA, ik heb zeker de een of andere ervaring in het leven die ertoe heeft geleid dat ik mijn mediacarrière na 28 jaar aan de wilgen heb gehangen en mijn professionele bestaan heb gewijd aan mensen en hun leven, dromen en successen.
Alles begon met een zeer opwindende maar ook moeilijke jeugd in Nigeria als kind van twee ouders die hun leven wijdden aan architectuur in Berlijn, Lagos en Warri en in de jaren 70 veel vooroordelen en discriminatie ondervonden, zowel aan Duitse als Nigeriaanse kant.
Als "gemengd kind", zo noem ik mezelf hier nu vrijuit, was ik eigenlijk overal en nergens thuis in beide culturen. Ik was te wit om zwart te zijn, te zwart om wit te zijn, te Duits om Nigeriaans te zijn en te Nigeriaans om Duits te zijn. Eerlijk gezegd was dat soms cool, soms voelde het als een huis zonder dak. Het was altijd: "Vertel eens, waar voel je je eigenlijk liever? Mag ik je haar aanraken? Wonen jullie in Nigeria in hutten? Eten witte mensen te veel peper of waarom zijn ze zo licht? Gaat je moeder op in het donker? Moet je vader altijd lachen zodat je zijn tanden ziet? Je ziet hem toch nauwelijks op foto's omdat hij zo donker is." (toen werd er vooral zwart-wit gefotografeerd).
Daar kwamen discussies bij aan beide kanten van de families en verwanten over religie, waarden, monogamie en polygamie - thema's die mijn jeugd en vooral puberteit vormden. Ik groeide op met het besef dat mensen grensoverschrijdend zijn en mogen zijn. Die moed wordt echter door elke samenleving anders ontvangen. Andere huidskleur, ander denken of ook ander geslacht zijn niet altijd welkom. Een vleugje koppigheid gecombineerd met een goede dosis nieuwsgierigheid en mijn levenslange liefde voor mensen met hun verhalen was daarmee gewekt. Naar coaching ging het echter meer dan twee decennia via omwegen.
In het eerste deel van mijn leven belandde ik na het vwo, au-pair en studie eerst als chef-verslaggever bij de Bild-Zeitung, daarna volgden BUNTE, MAX, Allegra en vele andere tijdschriften. Daarna volgden leidinggevende redactiefuncties onder andere bij Life & Style, Living at Home en InTouch. Tussendoor of beter gezegd tussendoor kreeg ik drie prachtige kinderen, trouwde en alles leek op orde. Totdat ik in 2013 op een avond om 22.45 uur op onze zolder zat, voelde alsof ik de honderdtachtigste was die een waslading in de droger gooide en plotseling een vijf uur durende huilbui kreeg. Ik zat op de blauwe linoleumvloer, klampte me vast aan een XXL-fles wasmiddel en begreep de wereld niet meer. Ik dacht: "Hé, het is toch allemaal goed. Checklist man, huis, kinderen, geld - alles super. Maar als alles zo super is, waarom ben ik dan eigenlijk zo verdrietig, zo ver weg van alles en niets?
In de daaropvolgende jaren viel het me op dat ik me in plaats van naar mensen toe te ontwikkelen, in de tegenovergestelde richting was bewogen. Al die jarenlange interviews, verhalen over sterren en sterretjes, mensen en hun successen, de kinderen, het gezin, het dagelijks leven, de ups en downs van het eigen en familiale bestaan hadden ertoe geleid dat ik niet eens meer een sprankje wist wat me eigenlijk nog interesseerde aan mezelf. Ik had het gevoel een verveelde gast in mijn eigen leven te zijn en professioneel een onzichtbare interviewer zonder eigen ik in het levenscarrousel van anderen. Zinnen als: "Je bent nooit tevreden" of "goed is niet goed genoeg" en "moeilijke jeugd? En dan? Laat het verleden nu maar rusten" achtervolgden en hielden me bezig.
Ik begon boeken te schrijven omdat ik mezelf wilde bewijzen dat ik het kon en bleef daarnaast in het bedrijfsleven hangen (geen zorgen, de boeken waren geen hits, dat had ik hier vermeld). Ondertussen schreef ik me stiekem steeds in voor bijscholingen, colleges, seminars en workshops over psyche, antroposofie, mensen en bedrijven. Ik voelde me ineens weer aangetrokken tot mensen in hun complexiteit, durfde het echter toen nog niet uit te spreken. "Wat als anderen denken, die is gek" of "Wat denkt die wel niet van zichzelf?" Liever vormde ik mijn onderzoeksdrang in het verborgene. Onder andere met hulp van Paul Ekman, onderzoeker van non-verbale communicatie en een bezoek aan het Max-Planck-Instituut in Hamburg. De lezingen en inzichten die ik daardoor kreeg, leidden uiteindelijk in 2016 tot de volgende conclusie: stop, nu moet er een pauze komen, begin met doen wat je liefhebt of start tenminste de poging. Blijf niet hangen en geef anderen niet de schuld van je eigen tekortkomingen!
Ik geef graag toe, zo'n echte pauze was het niet echt. Geld groeit immers niet aan bomen, maar ik had het geluk via toeval in de marketing van een familiebedrijf met focus op medische technologie terecht te komen, waarvan de eigenaren totaal enthousiast waren over het onderwerp mens en zijn vaardigheden. "We wilden altijd al weten hoe we medewerkers en onszelf tot meer kunnen bekwaam maken. Dus als jij dieper in dit gebied wilt duiken en wij ook van jouw inzichten profiteren door medewerkers en directie te coachen, hebben we een deal." En zo begon het! Voortaan zat ik tussen drie kinderen, baan in Hamburg, scheiding en anderhalf jaar coachingstudie eind 2017 elke maand in de trein richting Heidelberg. Doel blokonderwijs aan het CTI Coaching Institute plus opleiding in psycho-fysiognomie, het gezichtsonderzoek bij mensen. In 2018 richtte ik mijn bedrijf "CoSkills - coaching people" op in Hamburg.
Poeh! Ja, dat was vermoeiend, maar de moeite waard. Elke treinreis was als een nieuwe reis naar wat ik altijd al wilde doen, maar nooit durfde: de mens centraal, maar dit keer om hem te ondersteunen en niet zoals soms in het verleden, om mezelf te positioneren met een mega-verhaal. Ik kon niet geloven wat voor een verheffend gevoel dat was en tot op heden is. Mensen begeleiden, bijdragen aan het succes van bedrijven door hun medewerkers te ondersteunen, absoluut niets doe ik liever - ik weet: toeteren doe je niet!
Ik heet Chinelo Egbuna-Redmann en dit is mijn verhaal - tot nu toe.
Foto: Gulliver Theis
De voormalige journaliste Chinelo Egbuna-Redmann is geboren in Berlijn en deels opgegroeid in Nigeria. De moeder van drie kinderen werkt tegenwoordig als coach in Hamburg en heeft zich gespecialiseerd in persoonlijke ontwikkeling. Wie meer over haar werk wil weten, raden we een bezoek aan haar website aan coskills.org