Alles op nieuw

Kun je halverwege het leven je leven veranderen? Ja, zegt Stephanie Neumann, 46. De voormalige modejournaliste versloeg borstkanker, hing haar beroep aan de wilgen en richtte een start-up op: Happie Haus, een app voor borstkankerpatiënten. Hier vertelt ze haar verhaal

"Het is goed dat u terug bent gekomen, het is kwaadaardig." Drieënhalf jaar geleden hoorde ik deze woorden als in een droom – toegegeven, een behoorlijk slechte. Ik had net samen met een vriendin met succes een bedrijf opgericht, was net verliefd geworden en het leven was geweldig. En toen, op een ijskoude vrijdagmiddag in februari 2018, kwam de diagnose: borstkanker. Wat? Ik? Kanker? Hoe kon dat? Ik voelde me toch geweldig. Dat moest een vergissing zijn! Zo schoot het door mijn hoofd terwijl mijn oncoloog op een wit vel papier tumorklassificaties en behandelingsmethoden tekende. Ik keek naar het witte papier met zijn afkortingen en pijlen en begreep er niets van. Hoe kon het ook anders?

Er was destijds veel dat ik niet begreep. Niet dat jaarlijks ongeveer 70.000 vrouwen in Duitsland deze diagnose krijgen. Niet wat het betekent om maandenlange chemo-, antistof- en weet-ik-veel-wat-voor-therapieën te ondergaan. En niet dat mijn leven op die ijskoude vrijdagmiddag plotseling zou veranderen. Van de snelle multitasker, die vrolijk in drie talen aan vijf verschillende projecten tegelijk werkte, werd ik een "Krebsi" met chemobrain. Vergeetachtig en eindeloos traag – zowel lichamelijk als mentaal. Ik kon me nog maar op één ding concentreren en soms lukte dat zelfs niet. Ik zat in de auto, wilde wegrijden, maar mijn voeten wisten niet meer welk pedaal ze moesten indrukken. De naam Woody Allen was meer dan een jaar lang uit mijn hoofd gewist. En als het me dan toch lukte om op de fiets te stappen, was ik de laatste die in de eerste versnelling totaal buiten adem bij het stoplicht aankwam.

Ik was gefrustreerd, geïrriteerd, herkende mezelf niet meer. Maar op een gegeven moment, in de eindeloze uren aan de infuus, schakelde ik in mijn hoofd om. Ik begon de traagheid te accepteren die de chemotherapie in mijn lichaam druppelde. Ik besloot dat deze rem, die de kanker in mijn leven had geslagen, een uitdaging was die ik wilde aangaan. En ik nam het besluit dat er, als ik de kanker overleefde, een nieuw leven voor mij zou zijn. Een leven dat niet meer op de snelweg plaatsvindt, maar in harmonie met mezelf. Een leven dat niet alleen draait om de nieuwste handtassen en schoenen, maar om andere mensen. Ik wilde helpen. Iets zinvols doen. Maar wat?

 

"Ja, ik wilde iets veranderen, maar ik had geen idee waar de reis naartoe moest gaan."

 

Een leven dat je meer dan 40 jaar op een bepaalde manier en met bepaalde doelen voor ogen hebt gehad, kun je niet zomaar van de ene op de andere dag veranderen. Dat moest ik teleurgesteld vaststellen toen ik, na het succesvol afronden van mijn therapieën in een revalidatiekliniek in de Spreewald, herstelde van de afgelopen negen maanden en langzaam mijn hoofd leeg kreeg. Ja, ik wilde iets veranderen, maar ik wist helemaal niet wat. Ja, ik wilde iets veranderen, maar ik wist niet hoe. Ja, ik wilde iets veranderen, maar ik had geen idee waar de reis naartoe moest gaan. Ik zat vast. De psycho-oncoloog in de revalidatie gaf me een boek met de titel "Diagnose kanker – keerpunt en nieuw begin" van Lawrence LeShan. Ik sloeg het open en las het voorwoord: "Welk leven zou je leiden als je de wereld aan jezelf zou aanpassen, in plaats van wat de meeste patiënten doen, zich aan de wereld aanpassen? Welk leven en welke levensstijl zou je 's ochtends gelukkig uit bed laten komen en 's avonds gelukkig naar bed laten gaan?" Hier was het, mijn boek, mijn inspiratie, mijn ticket naar een nieuw leven. Ik las het in elk vrij moment tijdens de revalidatie en bestelde tegelijkertijd mijn eigen exemplaar thuis. Het boek is nu bijna precies drie jaar oud, maar het lijkt alsof ik het mijn hele leven al heb gehad. Ik weet niet hoe vaak ik het gelezen, geciteerd en erin gebladerd heb op zoek naar antwoorden. Het boek zelf gaf me geen antwoorden, maar het hielp me ze in mezelf te vinden. Het zette iets in beweging.

En zo begon het, stap voor stap. Niet in galop zoals vroeger, maar in mijn nieuwe tempo: heeeel langzaam. Eind 2018 trad ik vlak voor Kerst uit het bedrijf dat ik zo trots enkele jaren eerder met mijn vriendin had opgericht. En in de zomer van 2019, een jaar na mijn laatste chemotherapie en een half jaar na mijn laatste operatie, zette ik voorzichtig de eerste stap in een andere richting: ik volgde een opleiding tot yogadocent. Het voelde goed, maar zeker was ik er nog niet van. Als iemand me in die tijd vroeg wat ik beroepsmatig deed, had ik geen antwoord. Ik voelde me geen yogadocent, maar ook niet meer modejournalist. Ik had wel weer opdrachten als freelance auteur aangenomen, maar dat deed ik meer om financiële redenen. Mijn hart lag ergens anders, het was op zoek. Nog steeds.

En toen viel alles op zijn plek in de tijd dat ik er het minst op had gerekend: tijdens de Corona-lockdown in 2020. Al mijn schrijfopdrachten werden geannuleerd en ik zat weer eens op mijn zolder en had geen idee hoe het verder moest. Om iets zinvols met mijn tijd te doen, gaf ik vrienden eenmaal per week yogalessen via Zoom. En om nog meer zinvols te doen, volgde ik online een aanvullende opleiding Yoga bij Kanker. En plotseling, in de maanden dat de hele wereld leek stil te staan, kwam er iets in beweging voor mij. Tweeënhalf jaar na mijn diagnose wist ik ineens wat ik wilde doen. Ik richtte een liefdadigheidsorganisatie op, Yoga for Cancer, die met yogagebeurtenissen geld inzamelt voor kankerorganisaties. En ik richtte Happie Haus op met als doel borstkankerpatiënten te ondersteunen op hun weg door de ziekte.

En zo is het gekomen. Vandaag sta ik op het punt om mijn Happie Haus App te lanceren. Samen met mijn partners van 3Horizons Founders Hub en een team van experts heb ik een app ontwikkeld die met een liefdevol samengesteld Mind-Body-programma helpt om de zware tijd van borstkankertherapieën iets draaglijker te maken. Er zijn meditaties, kookcursussen, psycho-oncologische groepssessies, make-upvideo's, tips voor het omgaan met bijwerkingen, yoga... Daarnaast heel veel trucs en ideeën om het dagelijks leven met kanker te beheersen – ook op modieus gebied. Hoe bind je een tulband? Hoe vind je de juiste pruik? Deze vragen beantwoorden geeft mij bijzonder veel plezier – ik was immers twee decennia lang modejournalist. En zo is het er vanzelf uitgekomen. Ik WAS modejournalist. In mijn vorig leven. Nu heb ik een nieuw leven. Mijn laatste tekst als freelance auteur schreef ik eind zomer van dit jaar. Nu ben ik ondernemer. En ik zet alles op één kaart. Op het feit dat ik met de Happie Haus App heel veel vrouwen een glimlach op het gezicht kan toveren – ondanks de diagnose borstkanker. Wens me geluk!

 

 

De Happie Haus-app van Stephanie werd in oktober gelanceerd. Alle informatie daarover vind je op www.happiehaus.com .

Op ons YouTube-kanaal vinden jullie ook een uitgebreid gesprek met Stephanie.