Afscheid en nieuw begin: Wat mijn vader heeft nagelaten
Nadat Sue haar vader heeft verloren, ontdekt ze onverwachte troost in haar zoon: de gelijkenis met haar vader laat herinneringen herleven en toont hoe sterk de band tussen de generaties is. Een ontroerende blik op haar rouw en de weg naar een nieuw gevoel van nabijheid.
Van Sue Giers
Toen ik een paar dagen geleden door de fotodozen van mijn vader ging, viel me de ongelooflijke gelijkenis tussen hem en mijn zoon op. Dat raakte me echt heel troostrijk. Die gelijkenis is niet zomaar een kenmerk; het laat me zien dat mijn vader in ons voortleeft. Het is een tastbaar teken dat zijn eigenschappen, zijn manier van zijn en ook een stukje van zijn ziel worden doorgegeven aan de volgende generatie. Het is een vreemd gevoel als je naar oude foto's kijkt en de herinneringen weer tot leven komen. Daar zijn alle momenten vastgelegd: de vrolijke dagen, de bijzondere feestdagen en ook de alledaagse taferelen die vaak zo onbeduidend lijken, maar achteraf zo waardevol zijn.
Als ik nu mijn kind zie, hoe het het lachen en de gebaren van mijn vader overneemt, wordt het voor mij makkelijker om het verdriet te accepteren. Het is alsof mijn vader door mijn zoon voortleeft – en dat geeft me een goed gevoel. Ik heb gemerkt dat het verdriet vaak zwaar op ons drukt, maar deze kleine momenten helpen het draaglijker te maken. De verbinding tussen de generaties, die niet alleen in herinneringen maar ook in uiterlijk en gedrag zichtbaar wordt, maakt het idee van wat verloren is tastbaarder. Het maakt de afwezigheid niet minder pijnlijk, maar het geeft me troost te weten dat zijn waarden en zijn liefde in de volgende generatie voortbestaan. In zulke momenten besef ik dat herinneringen, hoewel ze soms abstract lijken, in ons dagelijks leven levendig blijven. Mijn vader is misschien niet meer hier, maar in mijn zoon en mijn dochters zie ik een stukje van hem voortleven – en dat is een grote troost in het verdriet.
Mijn zoon lijkt veel op zijn grootvader, dat is in tijden van verdriet een grote troost.
Het is vreemd als een geliefd persoon weggaat – het leven gaat gewoon door terwijl wij vastzitten in onze gedachten. Het overlijden van mijn vader betekent niet alleen hem verliezen, maar ook een stukje thuis dat voor mij met Wolfsburg verbonden is. Het voelt alsof ik afscheid neem van een deel van mijn wortels, en dat maakt me bedachtzaam. Ik heb vaak nagedacht over hoe het geweest zou zijn als mijn vader zich meer van zijn ruwe kant had laten zien. Soms had ik gewild dat hij zijn gevoelens vaker toonde, vooral nu ik zie hoeveel geweldige vrienden hij had.
Het raakt me als ik hoor wat ze over hem zeggen. Een van zijn vrienden zei: "Je vader zei altijd de waarheid, en je kon er of mee omgaan of niet." Dat zegt het precies. Mijn vader was direct, soms behoorlijk streng in zijn mening, maar hij was ook ongelooflijk loyaal. Het ging hem nooit om grote woorden, maar om wat hij deed. Misschien sprak hij niet veel, maar zijn daden spraken voor zich. Het is troostrijk om te weten dat zijn vrienden hem zo waardeerden. Die eerlijkheid en trouw zijn iets wat ik niet zal vergeten en wat me helpt om ook in mijn verdriet helder te blijven. Het is een afscheid van mijn vader, maar ook een herinnering aan de dingen die hij mij heeft geleerd. Ik wil proberen dat door te geven – in mijn eigen leven