Overgangsjaren - De Grote Halftijdshow
Ineens overkomt het elke vrouw: de menopauze. Auteur Karina Lübke over haar koude hormoonontwenning. De poging om ondanks hartkloppingen en slaapproblemen het evenwicht in het leven terug te vinden.
Van Karina Lübke
Van de menopauze verwachtte ik heel veel - vooral goeds. Kinderen had ik genoeg, en buikpijn en stemmingswisselingen meestal ook meer dan genoeg. Dus keek ik uit naar de multimediaal beloofde vrijheid van het dictaat van hormonen. Stijlvolle voorbeelden voor de moderne Golden-Girls-tijd zijn er genoeg op Instagram: tijdloze elfen met zijdezachte, witte manen die luchtige sprongen maken aan zee en daarna avocado's met groene sojabonen snacken. Toen J. Lo (53) en Shakira (44) twee jaar geleden, beiden super sexy tijdens de rust van de US-Superbowl, atletischer presteerden dan de footballers zelf, bevestigde dat alle grote hoop. Ook in het spel van het leven zal de rust een mega-showtime zijn!
Volgens mijn gedisciplineerde levensplanning zouden de vruchtbare dagen zachtjes uitdoven en een, twee menopauzes later zouden lichaam, geest en ziel gewoon weer van mij alleen zijn. Eindelijk ontgift van het defensief stemmende oestrogeen, dat door moeder natuur manipulatief wordt ingezet vanwege de voortdurende zorgen over nageslacht, om paarbindingen te bevorderen en ruzie te vermijden! Ik zou een fortuin aan tampons besparen en vrij, gelukkig en tevreden tot het einde van mijn dagen leven; mijn levensscheppende krachten zouden zich veredelen tot vruchtbare creativiteit. Bovendien zou ik eindelijk zonder angst voor een ongewenste zwangerschap ongeremd seks kunnen hebben! Eeuwige jeugd? Tegenwoordig absoluut haalbaar.
Wat moet ik zeggen: als lifestyle-event hebben de overgangsjaren me zwaar teleurgesteld. En hun optreden duurt veel langer dan gedacht. Ook de vervelende voorprogramma genaamd perimenopauze had ik niet besteld: voordat mijn menstruatie langzaam stopte, kwamen ze eerst om de twee weken voor - en wel negen dagen achter elkaar. Ondanks avocado's, tofu, edamame en vrij verkrijgbare medicijnen uit de apotheek zag ik er niet uit als een tijdloze elf, maar als een gezwollen vampier. Gefrustreerd gooide ik homeopathische bolletjes, zilverkaars, monnikspeper en rode klaver-extract in de prullenbak, stapte over op steaks en rode wijn en schaamde me voor mijn gebrek aan discipline. Zodra deze fase na talloze ongewenste extra's eindelijk voorbij was, sprongen als hoofdgroep inslaap- en doorslaapstoornissen, dunne huid en hartritmestoornissen op het levenspodium: nee, dit was geen verzoekconcert!
Wat mij echter extra depressief maakte, was mijn naïeve aanname dat de koude hormoononttrekking volledig klachtenvrij zou verlopen met de juiste voeding en een positieve instelling. En dat in dubbele zin: Ten eerste mag je geen klachten hebben, die zouden allemaal slechts noncebo ingebeeld zijn. Mocht je ten tweede toch lijden omdat de overgang niets voor je doet behalve verzwakken, irriteren en uitdrogen, je afvouwen en afronden - dan mag je je absoluut niet over deze klachten beklagen. Want "overgangsklachten" had ik als typisch lid van de generatie zelfoptimalisatie uitgestorven geacht, net als tuberculose en scheurbuik. Onnodig. Vermijdbaar. Persoonlijk falen. Wie mij in dit geloof versterkte en daarmee verder verzwakte, waren juist andere vrouwen: namelijk de overgangsstuivers die zich "vandaag beter voelen dan ooit!" en dat echt aan IEDEREEN ongevraagd moeten vertellen. Ze mogen het van mij! Maar dan mogen ze zich gerust gelukkig prijzen zonder anderen zelfvoldaan te berispen dat je "gewoon" genoeg water moet drinken, mediteren, veel slapen en natuurlijk melk, brood, suiker en alcohol moet vermijden. Het is tenslotte geen ziekte, maar helemaal natuurlijk en je moet er geen theater van maken. Ik begrijp dat deels, want vrouwen vechten al eindeloos om op het werk minstens zo capabel te worden gezien als mannen - en misschien over een paar eeuwen zelfs even goed betaald. Er zijn nog steeds veel kerels die een buitensporig machtsrecht ontlenen aan het idee dat hun mannelijke arbeidskracht stabieler is dan die van de hormonaal "hysterische" collega’s. Met "Heb je je menstruatie of zo?" is waarschijnlijk al elke vrouw in een vergadering monddood gemaakt. En nu heb je niet alleen je menstruatie, maar ook je jaren. Misschien levenslang!
"Mensen, als mannen deze problemen hadden, zouden er allang talloze hulpaanbiedingen en vergemakkelijkingen zijn"
Het woord Meno "Pause" is al helemaal verkeerd: Ten eerste klinkt een pauze als rust, en ten tweede zou het betekenen dat de eierstokken, net als "Mon Chérie", slechts een korte winterstop nemen voordat ze weer vol verlangen in nieuwe pracht op de markt komen. Haha, hooguit in een volgend leven! Dit is niet alleen de korte hormonale storm voor de rust. Voor sommigen is het misschien theater, voor anderen het langste ongemak ter wereld. En dan is het niet genoeg om "gewoon je mindset te veranderen". Je kunt je ondanks alle discipline griezelen in je eigen lichaam, dat een veilige thuis was en waar het ineens spookt: 's nachts gaan de lichten soms plotseling aan en uit, de thermostaat van de verwarming lijkt kapot, in de steunbalken kraakt en piept het. Het is niet allemaal een kwestie van instelling - althans niet van de mentale, wel van de hormonen. Daarom zou het elke vrouw vrij moeten staan om alle beschikbare hulpstoffen uit te proberen, zonder van doping te worden beschuldigd.
Mensen, als mannen deze problemen hadden, waren er allang talloze hulpaanbiedingen en vergemakkelijkingen: gratis therapeutische chatplatforms voor slapelozen tussen drie en vijf uur 's nachts en het grote "Los Annos" Meno-menu met sojabonen en klaverburger bij McDonald's. Mannen zouden betaald verlof krijgen op het werk en amnestie voor emotionele uitbarstingen. Vrouwen daarentegen moeten stilletjes huilen. Dus zolang ik voor de overgang geen gehandicaptenparkeerkaart en een gratis Meno-treinabonnement voor de eerste klas krijg, wil ik mijn hormoonstatus niet meer bespreken en geen "nuttige" adviezen meer.
Gelukkig ben ik inmiddels aangekomen bij het After-Showfeest. In een tussentijdse mantelzak vond ik een tampon en moest ik echt even nadenken wat dat ook alweer was. Mijn ijzerwaarden zijn weer goed en mijn weekendplanning is vrij van "Verdorie, ik krijg waarschijnlijk mijn menstruatie". En de seks – die is echt fantastisch en ongeremd, zonder angst voor een ongewenste zwangerschap. Het kan trouwens ook komen doordat veel vrouwen in de overgang ook nog van man wisselen. Ja, er is een goed leven na de dood van de eierstokken! Maar dat 50 het nieuwe 30 is, zou niemand moeten geloven die net zo slecht is in wiskunde als ik.
Karina studeerde eerst design, behaalde een diploma mode en volgde daarna bij Wolf Schneider de journalistenschool in Hamburg. Vervolgens werd ze redacteur en columniste bij TEMPO en schreef daarna freelance voor verschillende tijdschriften. Haar maandelijkse column "Bitte recht feindlich" in het tijdschrift BARBARA heeft een grote schare fans en is als boek verschenen. Ondertussen trouwde ze, en bracht een dochter en een zoon groot. Meer lees je hier.
Uw nieuwe boek „Bitte recht feindlich“ is nu verkrijgbaar in de boekhandel. Het gaat over kerels en kinderen en kinderachtige kerels, over politiek, maatschappij, geld en mooie woorden. En over liefde – ondanks alles. Dit boek bundelt haar beste columns uit het tijdschrift BARBARA en bevat nieuwe, tot nu toe ongepubliceerde teksten.