Ik heb leeftijd

Ouder worden hoort bij het leven, vindt ondernemer Sue Giers. En zo maakt ze zich haar gedachten over schoonheidsidealen en grijs haar.

Elk jaar op mijn verjaardag besef ik dat ik ouder word. Ik ben nu '50-something', zoals mijn kinderen me liefdevol noemen. Toch voel ik me innerlijk meer als '35-something'. Dat is in ieder geval mijn beleving op een goede dag. En toch: ik heb nu leeftijd.

Dat is niet negatief bedoeld. Met trots kan ik zeggen dat ik een fitte 52-jarige ben. Blijkbaar heb ik in drakenbloed gebaad. Ik heb drie kinderen ter wereld gebracht, een scheiding doorstaan, een bedrijf opgericht met mijn zus en een geweldig team uit het niets en twee corona-quarantaines doorstaan zonder besmet te raken. De drukte van het leven heeft zich door de scheiding naadloos verlengd in mijn vijftiger jaren, omdat ik alles weer opnieuw moest beginnen. Ik ben tevreden en dankbaar. En toch heb ik soms schrik voor het ouder worden. Tenslotte groeide ik op in een cultuur waarin 30 jaar geleden supermodellen als schoonheidsideaal werden verklaard. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet onder de indruk was van deze iconen. En nu ervaar ik aan den lijve hoe het voelt als moeder natuur stapsgewijs dit gehuurde vanzelfsprekende tijdloosheidsgevoel terugneemt.

Niemand heeft me ooit een drankje aangeboden of een compliment gegeven als ik een bar binnenkwam. Ik was altijd meer het jeansmeisje dan de vamp en voelde me vrij in mijn mode- en beautykeuze. Maar nu voel ik een verandering in mijn directe omgeving: "Mami, die korte jurk zou je niet meer moeten dragen" of "Mami, ik weet nu waar jouw 'moodswings' vandaan komen, je hebt de menopauze." Niet helemaal, maar mijn vitaliteit neemt in microdoseringen af, ik kan het meestal goed voor mezelf en anderen verbergen; de oestrogenen nemen langzaam afscheid samen met het collageen. Dat compenseer ik. Het goede aan ouder worden is dat we op een gegeven moment weten wat we zelf waard zijn. We hebben niet meer de voortdurende bevestiging van anderen nodig om ons goed te voelen. Maar ik zou liegen als mijn eigenliefde alleen door innerlijke waarden werd bepaald. 

Ik geef heel graag mijn geld uit om mijn grijze haren te verven. Als ik er moe uitzie, hoewel ik me niet zo voel, ga ik naar de beauty arts – waarom de vooruitgang niet voorzichtig uitproberen? Ik geniet ervan om rond de Alster te lopen als ik mijn – nog – stevige Gluteus Maximus voel.

Ik strijd met mate tegen het verouderingsproces, wetende dat ik het niet kan stoppen. Men mag mij daarom zelfoptimalisatie verwijten – waar het begint en waar het eindigt bepaal ik. Ook dat is voor mij emancipatie.

 

Als Best Ager ben ik nu gevraagd.

Wij "oude wijven" staan nu weer in de schijnwerpers, omdat de economie plotseling interesse in ons toont, niet in de laatste plaats omdat we koopkrachtig en in de meerderheid zijn. Media en beautybedrijven ontdekken net "volwassen vrouwen" als belangrijke doelgroep. Zo viert de huidige cover van de "Madame" de 80-jarige actrice Senta Berger. Maar met een foto waarop ze 20 is! 

Sociale netwerken gelden als katalysator voor deze nieuwe "Ageless Beauty – Trend" en zo schreef zelfs het "oude" eerbiedwaardige Stern over succesvolle influencers boven de 40 zoals ik: "Er is nog wat mogelijk". Een prettig artikel met een kop die helaas de muffe denkbeelden bevestigt.

Vroeger werden vrouwen met het grijzer worden van hun haar onzichtbaar verklaard. Tegenwoordig hebben zulke uiterlijke kenmerken van ouder worden een nieuwe betekenis: grijs haar als modieuze statement is in trek en het aandeel van 50-plussers die naar eigen zeggen bewust onopvallend kleden is in de afgelopen 10 jaar gedaald van 63 naar 49 procent. Dankzij social media. Maar eigenlijk zijn dat numeriek kleine stappen.