Thuiswerken
"Mama, wat is er te eten"? Ik schrik innerlijk als die vraag komt. En die komt minstens twee keer per dag. Was ik een ervaren huisvrouw, dan zou ik dat zeker voor mijn drie kinderen uit mijn mouw schudden – maar ik ben zelfstandig, als ontwerper en blogger. Normaal gesproken zou ik nu bij onze producenten in Italië of Portugal zijn, bij de pasvorm of in een vergadering met mijn team. Mijn kinderen zouden op school of in de opvang zijn. Maar we zitten midden in een pandemie en ik werk thuis. Dat vereist een heel nieuwe dagindeling en perspectiefwisseling. Eerst vierden we de gedwongen quarantaine nog als een verlengde familievakantie.
Ik was innerlijk bezig met een speurtocht thuis, promootte op mijn blog virtuele yoga- en meditatie-uitdagingen, ondersteunde lokale winkels met ons bereik en wilde binnen 30 dagen zeven nieuwe vreemde talen leren. We genoten de eerste weken 24/7 alleen thuis, als een verlengd weekend: de dagen verloren hun contour en dankzij nachtelijke Netflix-verslavingen sliepen we tot in de late uurtjes. De slaapoutfit werd meteen uitgeroepen tot huispak en we waren blij met de plotselinge "we-time". Eindelijk al mijn siliconenmaskers van Dr. Susanne Schmiedebach opdoen, mijn favoriete haarmasker van Olaplex lang genoeg laten inwerken en met krulspelden en decolleté-vlies (van Apricot) in de telefonische vergadering.
Heerlijk, dat beauty-thuiswerk-multitasken, als alleen niet uiterlijk na het ontbijt de vraag naar de lunch kwam en vanaf 16 uur de roep om "Wat is er voor het avondeten". Sindsdien pruttelt er constant iets bij ons op het fornuis en ruiken mijn net gewassen haren eerder naar kippensoep dan naar Wella. De geur van het eten verlamt me een beetje en daarom heb ik overal in huis geurkaarsen van Samphire neergezet. Die verdrijven zelfs hardnekkige chipsgeur en toveren met de geur van limoen een vleugje Italiaanse Riviera in mijn vier muren. En dat helpt me om me naast thuisonderwijs, hang-out-pianolessen en PS4-afleidingsmanoeuvres van mijn zoon ook op mijn werk te concentreren. Want elke dag brengt een nieuwe uitdaging en mijn nieuwe lievelingswoord in dit verband is nu IMPROVISATIE.
Al na een paar weken quarantaine wil ik niet meer duizend creatieve projecten starten, ook niet meer mijn kledingkast opruimen of de hele dag Pilates doen. Ik zal niet als een feniks uit de totaal opgeruimde woonkamer herrijzen, helemaal zelfgeoptimaliseerd na de tijd in huiselijke isolatie, en deze pandemie romantiseren als een grote kans. Nee, maar ik heb geleerd dat rituelen (ook beauty) en discipline me helpen een nieuwe structuur te vinden.
Al na 2 weken was ons luie leven voorbij: ik stond weer heel vroeg op, rende een snelle ronde langs de Alster, om dan uiterlijk om 9:30 uur aan mijn bureau te zitten. Voor de hangouts met mijn team om 10 uur maakte ik me weer mooi – de joggingoutfit maakte plaats voor een zakelijke look en mijn ochtendbeautyroutine met ijskoud water, tonic (Shiseido), serum (Dr. Susanne von Schmiedeberg) en getinte dagcrème (Bare Minerals – Vanilla) gaf me de nodige "weerbaarheid" voor de dag. Meerdere keren per dag betrap ik mezelf erop dat ik een facial mist op mijn gezicht spray en mijn verkoelende oogcrème dep ik nu ook af en toe onder mijn computermoeie ogen. Dat zijn mijn kleine frisse boosts overdag. Rond 17 uur kijk ik dan uit naar een welverdiende Quarantini (een soort Martini) – daarbij draag ik soms een rode lippenstift en oogst elke avond "Ah's" en "Oh's" van mijn familie.
Na die genoemde keukenactie (ja, ook dat wordt op den duur routine – ook omdat mijn oudste dochter plotseling plezier in koken heeft gevonden en me enthousiast ondersteunt) kijk ik uit naar mijn thuis-spa: ik laat een bad in met rozenmelk van Dr. Hauschka, en geniet van lichaamsbubbel en lotions uit de Douglas Homespa Ayurveda Collectie. Daarbij lees ik mijn nieuwe boek van Susanne Kaloff "Angst is niets voor bangeriken", adem diep in en uit en zet mijn mindset op positieve vibes. Ik droom van de volgende vakantie en overbrug de tijd tot dan met een busje zelfbruiner van Vitasun – dat brengt me tenminste niet alleen in gedachten een vleugje zongebruinde huid in huis.
Ik geloof in de kracht van de gemeenschap om deze crisis goed door te komen – zonder vloeiend Japans te spreken – maar hopelijk wel met een mooie teint.
Alles komt goed – Jullie SoSUE