Gepland was alleen een koffie: Seensucht ontmoet het plattelandsleven
De auteur Alexa von Heyden (42) vertelt hoe haar huis aan het meer zich tijdens de coronacrisis heeft ontwikkeld tot een toevluchtsoord voor familie en vrienden.
"\u201eEcht jetzt?!\u201c Mijn vriendinnen waren geschokt toen mijn man en ik drie jaar geleden aankondigden dat we met ons 6 maanden oude kind van het gewilde Prenzlauer Berg naar Brandenburg zouden verhuizen. Een leven zonder yogastudio, gepocheerde eieren en de mogelijkheid om binnen een paar tramhaltes een luxe winkelcentrum te betreden, was voor hen onvoorstelbaar. Voor mij ook. Maar daar zat ik dan: met mijn kleine dochter in de draagzak voor mijn buik, temidden van talloze verhuisdozen in een extreem renovatiebehoevend, maar nog relatief betaalbaar eigen huis met uitzicht op het meer, zonder een enkel café, designboetiek of Späti op loopafstand. Ik begon te huilen."
Toen mijn tranen opgedroogd waren, begon mijn transformatie: ik ontgroeide de Berlijnse bloggerbubbel, een abstracte wereld die door het constante vergelijken met andere vrouwen mijn persoonlijke ontwikkeling verlamde, en kwam terecht in een gezellige buurt waar het minder uitmaakt wat voor baan ik net heb binnengehaald (begrijpt toch niemand en als ze het al begrijpen vinden ze mijn zelfpresentatie gênant), maar veel interessanter is welke soort stokroos in mijn tuin groeit of wat ik van de pruimen aan de boom maak: taart of compote?
Ik was constant buiten en leerde niet alleen met de seizoenen te leven, maar ontwikkelde me tot een renovatie-expert die een boorhamer net zo elegant kan vasthouden als een clutch. Muren slopen was mijn persoonlijke moment van empowerment. Ondertussen zag ik hoe mijn dochter door de landelijke lucht en het contact met haar grootouders uitgroeide tot een moedig en zelfverzekerd kind dat de meeste planten en dieren in haar omgeving kent en in de zomer juichend het meer in springt.
Toen de eerste corona-lockdown in maart kwam, begreep ik dat we precies op het juiste moment de verhuizing hadden gewaagd. Anders dan mijn vrienden, die met hun kinderen opgesloten zaten in hun weliswaar zeer smaakvolle, maar plotseling toch behoorlijk krappe oude appartementen, opende ik de deur naar het terras en stuurde mijn kind de tuin in, zodat het zich op het trampoline kon uitleven of wat bieslookhalmen voor de lunch uit de kruidentuin kon plukken. We maakten een rondje met de loopfiets om het meer en ontmoetten: niemand. We wandelden door het bos en waren nog steeds alleen. Social distancing viel ons niet zwaar. De weinige beperkingen die we hadden waren een gesloten kinderdagverblijf en dat de oma's niet op bezoek kwamen. En natuurlijk was er hier op het dorp ook geen wc-papier meer. Maar mijn dochter poept toch het liefst in de tuin.
Ons huis aan het meer is sinds de coronapandemie veel meer dan alleen onze oudedagsvoorziening en de toekomstige erfenis van ons kind. Villa Peng is een toevluchtsoord geworden voor mijn familie en vrienden. Want zodra de lockdown voorbij was, ging mijn telefoon en kwamen er sms'jes: "Hey, wat doen jullie in het weekend?" De Berlijners wilden ineens allemaal bij ons "naar buiten" aan het meer komen. In het begin was er alleen koffie gepland; toch legde ik het beddengoed klaar. Want ik wilde ons voorrecht, dat we hier hebben, niet alleen op Instagram delen.
Mijn vrienden kwamen met de trein of de auto; het duurt maar een uur vanaf het centraal station en velen vroegen zich bij aankomst af waarom ze niet eerder waren gekomen – binnen Berlijn ben je tenslotte ook vaak een uur onderweg van deur tot deur. Ze leken moe, neerslachtig en waren bleek. We dronken de afgesproken koffie, liepen daarna blootsvoets door de tuin, plukten de zoete kersen van de bomen en gingen zwemmen. Mijn vriendin S. kwam urenlang niet terug op de SUP omdat ze midden op het meer haar herwonnen vrijheid vierde. Ik zag vanaf de oever hoe ze op het board lag, zich door de golven liet drijven en naar de hemel keek. Het werd een ritueel dat veel bezoekers herhaalden. Of ze pakten een tuingereedschap uit het schuurtje en begonnen in de aarde te wroeten. Het werd avond, we bakten worstjes op de barbecue, sneden rode biet en dronken bier uit de fles. We spraken eerlijk over wat ons zorgen baart, frustreert en wanhopig maakt. Ook mij op het platteland. Er vloeiden tranen die ervoor zorgden dat een deel van de maandenlange stress, die in onze botten zit, afviel. De hartelijke eerlijkheid van onze gesprekken verving de ontbrekende omhelzing.
Net als S. bleven veel bezoekers spontaan een nachtje, verlengden met een extra overnachting of kwamen in een van de volgende weekenden terug. Toen in de zomer veel vrienden hun vakantie niet in het buitenland wilden doorbrengen, kwamen ze naar ons, ook mijn broers en zussen met hun kinderen. De een sliep in het huis, de ander met een caravan of tent onder de hazelaars in de tuin, of gewoon onder de sterrenhemel op het terras. Op sommige weekenden hadden we zoveel overnachtingsaanvragen dat ik sommige moest afwijzen.
De zomer is inmiddels voorbij, maar de bezoekers blijven komen. Zolang het nog toegestaan is. We lopen samen door het bos, verzamelen kastanjes, eekhoorntjesbrood en boterzwammen en zoeken naar de sporen van de wolf die over de weiden tussen de dorpen zwalkt. Toen mijn vriendin S. weer naar Berlijn vertrok, zei ze bij het afscheid: "Bedankt dat ik weer mezelf mocht zijn." Dat is precies de sex-appeal van Villa Peng, ook al moet je op het platteland soms culturele of culinaire compromissen sluiten: je leert het met jezelf uit te houden en merkt opgelucht dat je niet per se een Bottega Veneta-tas aan je arm, een 10-gangen oestermenu in een hip restaurant of neonroze verlichte fiberglas-spiegel in de gang nodig hebt om als mens een gevoel van geluk te ervaren. Het werkt ook met vuil onder de nagels.
PS: Ons volgende renovatieproject in Villa Peng wordt de oude schuur. We willen in 2021 een Bed & Breakfast openen, zodat de droom van het plattelandsleven voor nog meer mensen om ons heen beleefbaar wordt. We kijken ernaar uit!
