Vriendinnen

De verbintenis voor het leven ...

 ... dacht ik dat mijn huwelijk zou zijn, totdat ik van het tegendeel werd overtuigd. Mijn man ging – mijn vriendinnen bleven. Vriendinnen zijn voor mij altijd belangrijk geweest en als ik in Wolfsburg was gebleven, zou ik nog steeds mijn basisschoolvriendin Sabine achterna zijn gelopen (ook al mocht ze niet meer met mij, een scheidingskind, spelen). Wanneer je een grote schok meemaakt en met vrienden niet alleen hebt gelachen, maar ook hebt gehuild, krijgt vriendschap plotseling een extra dimensie. Het kan een redder in nood zijn. Ik heb het grote geluk om twee geweldige vrouwen als beste vriendinnen te hebben.

Met Steffi heb ik zelfs ooit samen in een wilde woongroep gewoond. Voordat we moeders werden. In ieder geval hebben we samen geleden, zijn we goed in samen huilen, in ruzie maken en nog beter in samen lachen. Pas nog weer bij de film "Der Vorname". Het is fijn om op dezelfde plekken in een film te lachen. De socioloog Ferdinand Tönnies spreekt van een "Gemeenschap des Geistes". Je moet minstens 50 uur met elkaar doorgebracht hebben voordat een kennismaking een vriendschap wordt. Daarmee bedoelen de sociologen zeker niet Facebook- of Instagram-tijd. Eerder echte ontmoetingen en ervaringen. Ik zal nooit vergeten hoe Steffi me voor het Van-Morrison-concert in het Stadtpark een hasj-cookie aanpraatte. En me later in de legendarische Kochsalon op de Kiez de benen liet knikken. Toen we in het weekend rabarbertaart aten van Bodos bootsteiger en met Polly, haar in elke plas rollende labrador, om de Alster wandelden. Hoe we met Sandra Bullock om de beurt lachten en ons interview verpestten en met Kenneth Brannagh 's nachts over het Markusplein dansten. Of met Udo Kier in een bar in Cannes versuffen. 

Natuurlijk was er ook altijd wel drama, waar grote nabijheid is, daar heersen altijd diepe emoties. En af en toe was er ook wel eens een stilteperiode. Toch zijn we elkaar nooit helemaal uit het oog verloren en zelfs als we in verschillende levenssituaties zitten, hebben we gemeenschappelijke raakvlakken zoals onze liefde voor John Irving of de magie van mode. Ook ik had graag net als zij een yoga-opleiding gedaan en zou veel liever in Ottensen wonen dan aan de Klosterstern. Een jeugd op Sylt stel ik me ook mooier voor dan in de autostad Wolfsburg. En Steffi's talent om zich uit te drukken kan me tot tranen roeren of me dolblij maken. Haar gave inspireert me en ik geloof dat echte vriendschap is wanneer je met trots in plaats van jaloezie naar elkaars successen kijkt. Haar empathisch vermogen tegenover mens en dier is grenzeloos en ik ken maar heel weinig mensen die letterlijk hun laatste hemd voor een ander zouden geven. 

Mijn andere vriendin Vera is ook zo – ze blijft altijd rustig en is mijn rots in de branding. Het was liefde op het eerste gezicht. Toch kende ik haar ex-vriend eerst. Toen ik Vera voor het eerst zag, wist ik: deze vrouw moet ik leren kennen! Ik heb haar toen tot in Lech bijna gestalkt, totdat ze zich genoodzaakt voelde mij te ontmoeten. Als dank heb ik haar toen aan mijn beste vriend gekoppeld. Het resultaat: drie prachtige kinderen, een gezamenlijk bedrijf en een hond Humphrey. Tegelijkertijd kregen wij kinderen en wie verbaast het: ook zij zijn hecht bevriend en groeien bijna als broers en zussen op. Ook bewonder ik Vera – ze is nooit chagrijnig en is een echte Rijnlandse vrolijke natuur. Ze is de meest georganiseerde persoon die ik ken en haar lange lijstjes zijn legendarisch. Ook haar opruimwoede. Haar energie is grenzeloos en toen ze me laatst vertelde dat ze na een 12-uur durende opname via Skype uit Afrika met haar zoon nog Latijn had geoefend, raakte ik even sprakeloos. Vera kun je helemaal niet prikken of plagen. Ze overweldigt me met haar "kindness" en ik hou ervan haar aan het lachen te maken. Dan zie ik haar kuiltjes en gaat mijn hart open. Natuurlijk verliest ook zij wel eens haar geduld met haar drie zonen – maar dat duurt nooit lang en dat vind ik heel geruststellend, want ik kan ook wel eens mijn geduld verliezen. De mooiste tijd beleven Vera en ik nu. Ze heeft een sabbatical genomen en nu lopen we elke ochtend met Humphrey rond de Alster. Ze oordeelt nooit of zegt me wat ik moet doen of beter moet laten. Ze stelt juist vragen waarover ik lang moet nadenken. Haar kritiek is altijd heel zacht en voorzichtig en dat waardeer ik enorm aan haar. Met Kerst heeft ze de mooiste foto van ons ingelijst en me zo'n mooie brief geschreven dat ik een traan moest wegpinken. Vera huilt dan altijd mee en de kinderen maken dan altijd hun grapjes. Maar het is gewoon mooi zulke diepe emoties te hebben en die verbondenheid geeft zekerheid. Het is een fundament – en een springplank van waaruit we de wereld in kunnen springen. Ook in onredelijke avonturen.

Mijn vriendinnen kunnen mij vaak beter uitleggen dan ik mezelf kan, en door de jaren heen zijn we zoiets als levende dagboeken voor elkaar geworden. Steffi was mij altijd een neuslengte voor: of het nu ging om trouwen, kinderen krijgen of scheiden - en ik mocht altijd genieten van haar levenswijsheden en mezelf daarin spiegelen. Niemand kan mij zo genadeloos eerlijk, ja soms zelfs zonder afstand, de spiegel voorhouden als mijn beste vriendinnen. In tijden dat alles om mij heen instortte, waren zij er voor mij, dag en nacht. Urenlange telefoongesprekken, tranentrekkende bijeenkomsten aan keukentafels en voorzichtig weer leren lopen – dit alles begeleidden mijn vriendinnen met eindeloos geduld, veel troost en contacten met therapeuten en astrologen. Alleen wie samen de diepte van een emotioneel landschap heeft doorwandeld, weet hoe de ander tikt als hij alleen zijn stem hoort of in zijn ogen kijkt. Vriendschappen zijn nooit statisch en ook zij worden beïnvloed door verschillende levensomstandigheden, en alleen als je altijd bereid bent de kern van een geliefd mens te zien, laat je je niet afleiden door afleidingsmanoeuvres, beschermingsschilden en misstappen. Overleef spanningen, zelfs kwetsingen, en vergeef elkaar fouten. Voor mij gaat het in vriendschappen ook om elkaar ondanks eigenaardigheden en karakterzwaktes toch lief te hebben. En eigenlijk is dat "ondanks" overbodig. We hebben allemaal onze zwaktes. Onlangs las ik bij Steffi in de keuken op de koelkastdeur op een plakbriefje de spreuk "De mantel van liefde bedekt alle fouten." Een inspirerende affirmatie voor het nieuwe jaar ...