Bikini Ah-toll
Eigenlijk ben ik altijd al een Agent Provocateur geweest. Ik ben blij met aanmoediging, maar ik ben ook gewend om voor mijn modieuze finesse gepest of zelfs uitgelachen te worden. Vroeger maakte ik me nooit echt veel zorgen over hoe mijn ideeën in de buitenwereld werden ontvangen en ik was nauwelijks van mijn stuk te brengen door scherpe opmerkingen.
Mijn impulsieve acties zijn gebleven. Ik experimenteer modieus nog steeds min of meer ongeremd, en ik ben bovendien bevriend geraakt met de mogelijkheden en beperkingen van Instagram. Al vijf jaar zijn mijn looks en ideeën te zien op So-Me, meestal ben ik mijn eigen model en ik zou liegen als ik zou zeggen dat het me geen plezier doet! Integendeel: het stimuleert mijn creativiteit en mijn vreugde om te delen. En op het grote World Wide Web zijn er natuurlijk niet alleen fans maar ook critici. Dat is helemaal prima. Het hoort voor mij erbij en ik oefen voortdurend om ermee om te gaan, het te begrijpen en me er tegelijkertijd niet door te laten ontmoedigen. Want angst is een vervelende metgezel als je je wilt ontwikkelen, misschien zelfs de grenzen wilt opzoeken.
Laatst, heel toevallig tijdens het avondeten, zei mijn beste vriend tussen voorgerecht en hoofdgerecht dat hij en zijn vrienden SoSUE best goed vonden, maar waarom ik me met bijna 50 nog in bikini moest laten zien. Ook een andere vriendin, met wie ik ook zakelijk te maken heb, gooide me vlak voordat we ons telefoongesprek beëindigden toe: "Sue, en alsjeblieft geen bikini-foto's meer – hier in München op de beurs schelden ze elkaar al helemaal uit!"
Dat maakte me nadenkend. Wat was er dan zo erg aan te merken? Wat maakte mij tot een openbare ergernis? Was het mijn lichaam of de bijbehorende leeftijd? Schuldgevoelens wisselden zich af met verontwaardiging over de verontwaardiging. Mijn Ram-energie meldde zich en ik postte de hele zomer koppig nog een paar bikini-foto's meer. Tegelijkertijd luisterde ik in mezelf waarom ik me de laatste tijd zo vrij en eigenlijk altijd met een knipoog in bikini liet zien?
Daar moet ik even op terugkomen: ik was altijd sportief – dat was gewoon onderdeel van mijn opvoeding en vorming. Het ging minder om een bikinifiguur dan om prestatie en teamgeest. Ik heb dus goede aanleg en sport hoorde bij mijn zelfbeeld. Toch waren er tijden dat ik ontevreden was over mijn lichaam, me ongemakkelijk voelde in mijn huid. De puberteit sloeg ook bij mij toe en in mijn twintiger jaren worstelde ik met een te ronde kont, krullen en een lange neus. In de dertiger jaren herinner ik me mijn lichaam alleen nog als een zwellichaam met drie kort na elkaar volgende zwangerschappen, dat zich als een ballon opblies om daarna weer samen te trekken. Mijn stijl was ondergeschikt aan functionaliteit – sport kreeg de taak om stress te verminderen en diende als energie-tankstation – en niet om er weer uit te zien als Pamela Reif!
Toen, 4 jaar geleden, kreeg mijn biografie een breuk. Ik leefde voortaan in een rouwbubbel, waarin ik wel alles nog waarnam, maar niets echt tot mij doordrong, omdat er een laag, een informatie ontbrak. Mijn wereld, relatie, familie, werk – niets was nog zoals vroeger. Er volgden vergeefse pogingen om de leegte in mij te vullen, om toch op de een of andere manier voor mijn kinderen te blijven functioneren. Mijn zelfwaardering zakte door de kwetsing van de scheiding van mijn man tot het dieptepunt.
Dat is nu bijna 4 jaar geleden en ik heb de puzzelstukjes weer opnieuw gelegd. Het zijn blijkbaar de breuken in het leven die nieuwe perspectieven brengen. Een bedrijf oprichten leek me plotseling niet meer het grootste risico in het leven en het blog-zine een mogelijkheid om te groeien en mezelf uit te drukken.
Mijn kracht kwam terug en daarmee ook de sport en een nieuw bewustzijn voor mijn lichaam. Er was iets anders dan vroeger en ik bekeek mezelf in een nieuw licht. Sport dient nu niet meer alleen om wakker te worden als ik rond de Alster jog. Ik vind het nu fijn als ik mijn bilspieren voel. Dat mijn buik door de plank niet langer pudding is, maar steviger en gewapend, voor eventuele tegenslagen. Ik voel de verandering, innerlijk en uiterlijk, en met het nieuwe levensplezier voel ik ook een nieuw, veel zinnelijker lichaamsbewustzijn.
Ik ben bij mezelf aangekomen en voel me meestal goed. Wat is er dan verkeerd aan om dat ook te laten zien? Omdat ik bijna 50 ben? Wat heeft dat alsjeblieft met leeftijd te maken? Naar verluidt is onze samenleving toch zo tolerant, leeftijdsloos en best-ager-pro ... nou, dat moet iemand me eens uitleggen! Ik had niet gedacht dat een vrouw eind 40 in een bikini zo'n gevaar zou zijn, zelfs spanningen van morele aard veroorzaakt. Ik zeg: mensen, wees blij met elke persoon die zich goed voelt, of die nu naakt is, in ondergoed, spijkerbroek, bikini of boerka – Gods tuin is kleurrijk!
Ik wil niet sentimenteel zijn, uiteindelijk krijgen we bij SoSUE heel veel waardering, trouwens ook voor de bikinifoto's. Ik wil eerder een voorbeeld zijn dat het na een tegenslag ook weer verder gaat. Ik heb de veilige haven van het huwelijk niet meer nodig om me "waardevol" te voelen. Ook niet de bevestiging van één of zelfs meerdere mannen om van mezelf te houden. Men kan mij narcisme verwijten – ik zeg: dan ben ik in een grote groep terechtgekomen! Ik waardeer het gezelschap van grillige mensen. Narcisten zijn allesbehalve saai. We zijn gewoon te doorzien: we zoeken speelkameraadjes.
Er zullen altijd twijfelaars en critici zijn. Ik waardeer reacties en brieven die mij herkennen, die plezier hebben in onze verhalen bij SoSUE en zich met ons willen verbinden. Aan wie ik misschien een voorbeeld mag zijn dat een gebroken hart niet het einde van de wereld betekent en dat werkelijk elke mens mooi is als hij in vrede is met zichzelf.
Op dit punt een enorm grote dank aan onze lezers en lezeressen. We zijn altijd ontzettend blij met jullie reacties. De positieve en de kritische ;)